| آمادگی لازم قبل از نمونه گیری |
از مصرف هیرودین وآرگاتروبان وهپارین اجتناب گردد. |
| اطلاعات بالینی |
APTT( که به شکل PTT اختصار میشود) یک آزمایش غربالگری مسیر داخلی انعقاد بوده و تأثیر هپارین و سایر ضد انعقادهای مشابه را روی انعقاد خون بررسی میکند.ترومبوپلاستین نسبی،یعنی آن که معرف تنها حاوی فسفولیپید است و فاقد فاکتور بافتی(بر خلاف ترومبوپلاستین برای آزمایش PT) میباشد.PTT زمان لخته شدن را از هنگام فعال شدن فاکتور 12 تا تشکیل لخته فیبرین ارزیابی میکند.این آزمایش مسیرهای داخلی و مشترک انعقاد را بررسی میکند در حالی که PT تمامیت مسیرهای خارجی و مشترک را ارزیابی میکند.طولانی شدن PTT یا به علت نقائص فاکتوری(به خصوص فاکتور 8،9،11 و یا 12) است یا به علت وجود مهارکننده ها مثل لوپوس آنتی کواگولانت ها و یا ضد انعقادهای درمانی مثل هپارین.این آزمایش بطور وسیع در غربالگری قبل از عمل جراحی و کنترل هپارین به کار میرود.کاربرد آن در غربالگری تمامیت مسیرهای انعقاد و نیز پایش درمان با هپارین،هیرودین یا آرگاتروبان است. |
| احتیاط ها |
در موارد کمبود یک فاکتور به تنهائی،PTT تنها زمانی طولانی تر از حد طبیعی میشود که فاکتور مورد نظر به حدود 45-15% میزان طبیعی کاهش یابد.PTTبرای بررسی کمبود فاکتورهای مسیر داخلی حساس تر از بررسی کمبودهای فاکتورهای مسیر مشترک است.در مواردی که کمبود چندین فاکتور به طور همزمان وجود دارد، PTT در مواردی که شدت کمبود فاکتورها خیلی شدید هم نسیت طولانی میگردد.در موارد درمان با دوز بالای هپارین مانند جراحی بای پس قلبی در آزمایش PTT لخته تشکیل نمی شود چرا که این زمان بیشتر از 150 ثانیه بوده و بنابراین مفید نمی باشد.در این موارد باید از زمان فعال شده تشکیل لخته(ACT) استفاده نمود.یک محدودیت مهم APTT که معمولا مورد توجه قرار نمیگیرد،کاهش پایداری نمونه به خصوص در بیماران مصرف کننده هپارین بوده که ممکن است در آنها نتایج حاصل به مرور زمان دچار تغییرات شدید باشد.داروهائی که میتوانند PTT را طولانی نمایند عبارتند از: هپارین،هیرودین،آرگاتروبان،آنتی هیستامین ها،اسید آسکوربیک،کلرپرومازین و سالیسیلات ها. |